ΜΑΥΡΗ ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ



Διαβάστε το κόμικ



Κατεβάστε το κόμικ εδώ
(Πατήστε "δεξί κλικ"
"αποθήκευση συνδέσμου ως")

-ΠΡΟΣΩΠΑ-


Θεόδωρος Κωλοκοτρώνης: Ο καλός.

Ιμπραήμ: Ο κακός.

Α. Μαυροκορδάτος: Το κάθαρμα. Όσα του καταλογίζονται στο κόμικ ισχύουν, ακόμα και το ότι ήταν λιγδιάρης.

Ι. Κωλέττης: Ο άνθρωπος ρουσφέτι. Πρωταγωνιστής στον πρώτο εμφύλιο και εμπνευστής αργότερα της Μεγάλης Ιδέας.

Αλί Πασάς: Αλβανός και μπεταχτσής μουσουλμάνος. Μεγάλο μούτρο της εποχής. Πολλοί γνωστοί αρματωλοί είχαν περάσει από εκπαίδευση στην σχολή πολέμου του και είχαν τεθεί κάτω από τις διαταγές του. Ήθελε να φτιάξει ανεξάρτητο ελληνοαλβανικό κράτος. Η γλώσσα διοίκησής του πασαλικιού του ήταν τα ελληνικά ενώ ο ίδιος δήλωνε απόγονος του βασιλιά Πύρρου.

Ρήγας Φεραίος: Ο Ρήγας οραματιζόταν τον από κοινού αγώνα των βαλκανικών λαών για την απελευθέρωση των βαλκανίων από τον οθωμανικό ζυγό και την δημιουργία κοινοπολιτείας βαλκανικών κρατών. Ο Ρήγας έχει το θλιβερό προνόμιο να χεροκροτείται σήμερα από ανθρώπους που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το τι υποστήριζε ο ίδιος...

Αδαμάντιος Κοραής: Πράγματι υποστήριζε πως η επανάσταση έπρεπε να περιμένει 30 χρόνια ακόμα τουλάχιστο ώστε να διαχυθούν οι αξίες του διαφωτισμού μέσα από τα σχολεία που άνοιγαν στις εύπορες περιοχές οι χριστιανοί έλληνες έμποροι που ταξίδευαν στην ευρώπη. Εχθρός του Κοραή όπως και κάθε προσπάθειας διάδοσης των αρχών του διαφωτισμού ήταν οι μοναχοί οι οποίοι κρατάνε ασβεστο μένος εναντίον του ακόμα και σήμερα ενώ τότε κλείναν τα σχολεία ρουφιανεύοντας στον σουλτάνο ή τους τοπικούς επιτρόπους πώς ήταν εστίες διάδοσης επαναστατικών ιδεών. Ο Κοραής υποστήριζε την ορθοδοξία, αλλά όχι τον μοναχισμό. Θεωρείται μεγάλος ευεργέτης του έθνους. Τα ελληνικά που μιλούσε πάντως ήταν μια άκυρη μίξη δημοτικής και καθαρεύουσας. Εδυστυχώστατα.

Γκούρας: Ικανός στρατιωτικός και πρωτοπαλίκαρο του Οδυσσέα Ανδρούτσου, ήταν και αυτός που τελικά τον πρόδωσε και φυλάκισε, ενώ με δική του εντολή δολοφόνηθηκε στην Ακρόπολη (ήθελε μάλιστα να το κάνει να φανεί και σαν αυτοκτονία). Ούτε ο Καραϊσκάκης μπόρεσε να προλάβει το κακό απειλώντας και βρίζοντας τον Γκούρα, παρόλο που ο Ανδρούτσος και ο Καραϊσκάκης είχαν έριδα για την αρχιστρατηγία της Ρούμελης. Πιστό τσιράκι του Μαυροκορδάτου και του Κωλέττη, από ήρωας κατέληξε ένα κάθαρμα. Δεν ήταν ο πρώτος ούτε ο τελευταίος.

-ΛΥΣΣΑΡΙ-


Το μουσικό θέμα που παίζει στην εισαγωγή του κόμικ η Μαύρη Φουστανέλα είναι ο «Τσομπανάκος», παλιό σήμα της ΕΡΤ.

Το ρήμα «μπουτζαγκλαντίζομαι» δεν υπάρχει σε κανένα λεξικό. Για να μην ψάχνετε το λέω.

Ο μύθος του Ηρακλή στο σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας είναι μια περίεργη υπόθεση: Πρώτα πρώτα η έννοια του ήρωα στην ελληνική μυθολογία δεν έχει καμία σχέση με αρετή και κακία, σίγουρα όχι με την έννοια που τις καταλαβαίνουμε σήμερα. Αρκεί να θυμηθούμε ότι ο Ηρακλής έσπασε πολλών τα κεφάλια εντελώς αναίτια και αδικαιολόγητα, πχ γιατί του αντιμίλησαν, του έκαναν παρατήρηση ή απλώς τον κοίταξαν στραβά. Ο ήρωας στην μυθολογία είναι ήρωας επείδή κάνει ό,τι γουστάρει, γιατί φτάνει στα όριά, εκεί που δεν φτάνει άλλος, και γιατί γαμεί  και δέρνει! Αλλά ο λαός συσσωμος τον αγαπάει και τον θεωρεί προστάτη του. Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε κατασταλαγμένη η έννοια της αρετής ή και της κακίας ακόμα, παρά μόνο η έννοια της ύβρεος τα όρια της οποίας δεν ήταν καθόλου διακριτά, σαν ένα ναρκοπέδιο χωρίς σήμανση. Τι ήταν λοιπόν αρετή; Αν κάτι αποφάσιζαν οι πολίτες ότι είναι αρετή, τότε έτσι ήταν, τελεία και παύλα. Κακία το ίδιο. Δεν ήταν έννοιες παγιωμένες γραμμένες σε πλάκες και παραδωμένες στον Μόζες.  Περισσότερα για το σόϊ κοινωνία είχαν οι πρόγονοί μας θα διαβάσετε σε κανένα σύγγραμμα του Κορνήλιου Καστοριάδη. Παρόλαυτά η επινόηση (γιατί περί αυτού πρόκειται) του μυθεύματος του σταυροδρομίου της ζωής δεν ήταν χριστιανικό τέχνασμα όπως δικαίως κάποιος μπορεί να υποπτευθεί, αλλά ανήκει σε κάποιον σοφιστή, τον Πρόδικο τον Κείο, και αυτό είχε σαν εξέλιξη την «αγιοποίηση» του Ηρακλή από τους Κυνικούς. Τι μαθαίνει κανείς, ε;

Ο πρώτος μας εμφύλιος, πριν γίνουμε καν ελεύθερο κράτος, δεν ήταν και το πρώτο ντου των ρουμελιωτών (στερεοελλαδιτών) στον Μωριά (Πελοπόννησος). Είχαν προηγηθεί τα Ορλωφικά όπου οι Ρώσοι κατάφεραν να ξεσηκώσουν τους χριστιανούς στην Πελοπόννησο υποσχόμενοι να κάνουν πόλεμο με την Πύλη και τάζοντάς τους απελευθέρωση. Τελικά οι Ρώσοι δεν ξεκίνησαν καν πόλεμο και ο σουλτάνος κατέπνιξε την στάση με ρουμελιώτες οι οποίοι ρημάξαν όλη την Πελοπόννησο και η θύμιση αυτού του μακελειού δεν έιχε ξεχαστεί όταν έγινε το δεύτερο ντου...

Ο Κουντουριώτης απεικονίζεται στο κόμικ με το αριστερό μάτι καλυμένο. Αυτό είναι λάθος. Το μάτι που είχε χάσει ήταν το δεξί. Κουβέντα να γίνεται.

Το θέμα των τριών μαγισσών το συναντάμε σε πολλούς μύθους και παραμύθια, στον Μάκμπεθ του Σαίξπυρ κλπ. Το να εμφανιστεί το θέμα των τριών μαγισσών ήταν ειδικό αίτημα του Γιώργου Τσακιρέλη. Για το θέμα αυτό χρησιμοποίησα τις μάγισσες από ένα άλλο κόμικ μου, το οι Άρχοντες της Πορφυρής Κοιλάδας.
­
Το σύστημα φορολόγησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μπορεί κανείς να το μελετήσει, αν θέλει, για να μάθει τι εστί «χαράτσι». Ένα ενδιαφέρον σημείο της φορολογικής πολιτικής που καφτηριάζει και η Μαύρη φουστανέλα είναι το εξής: Η αυτοκρατορία χωριζόταν σε επαρχίες και για την φορολογική εκμετάλλευση της κάθεμιάς γινόταν πλειοδοτικός διαγωνισμός προς την Πύλη. Ο νικητής είχει το δικαίωμα να εκμεταλευτεί όσο θέλει την περιοχή που του παραχωρήθηκε για φορολογική εκμεττάλευση αρκεί να έδινε το ποσό που υποσχέθηκε στην Πύλη (Πύλη, ή Υψιλή Πύλη ήταν το όνομα για την εξουσία του Σουλτάνου). Οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας όφειλαν να υπακούν στον φοροεισπράκτορα υπό την απειλή του σουλτανικού στρατού. Περιττό να σημειωθεί ότι οι φοροεισπράκτορες τους γαμούσαν την μάνα προκειμένου να έχουν το μέγιστο κέρδος. Ένας από αυτούς τους φορομπήχτες με μεγάλη δράση στην Ρουμανία ήταν ο πατέρας του Μαυροκορδάτου, που ήταν φαναριώτης. Η περιοχή εκεί ήταν λαμπρό πεδίο δόξας για φαναριώτες και συνεπώς ένας από τους λόγους που θεωρείται ότι απέτυχε η επανάσταση στην Μολδοβλαχία ήταν ότι μεταξύ του ντόπιου πληθυσμού το      « Έλληνας» δεν ήταν καλή λέξη.

Τους γέρους του muppet show ποτέ δεν τους χώνεψα γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω τα αστεία τους.

Ο παπάς που αιμοραγεί με μοτέρ είναι κι αυτός δάνειο από ένα άλλο κόμικ μου, το «Αίμα Δάκρυα κ Ιδρώτας» σε διασκευασμένο σενάριο των Γ. Τεξή και Γ. Πατέλια. Πληροφορίες στο μπλόγκ μου.

Ο μύθος της αδερφής του Μεγαλέξαντρου από πάντα μου καθόταν περίεργα. Δηλαδή ΚΑΙ ζει  ΚΑΙ βασιλεύει ΚΑΙ τον κόσμο κυριεύει; Σαν πολλά δεν είναι; Διάβασα πριν λίγο καιρό ένα θεόσαχλό κόμικ (κλασσικά εικονογραφημένα) όπου εξιστορείται όλη η ιστορία του Μεγαλέξαντρου και της υποτιθέμενης αδερφής του και την ηλίθια τράμπα που ο πρώτος έκανε ξαπλωμένος στο νεκροκρέββατο και της έδωσε το ποτήρι με το αθάνατο νερό ενώ αυτός ήπιε το περιέ και τέζαρε, για να μείνει η τρελή και να ρωτάει τους ναύτες αν ζεί ο Μεγαλέξαντρος. Τώρα γιατί έβγαλε λέπια και ουρά ψαριού ώστε να την πληρώνουν οι ναυτικοί είναι άλλη ιστορία. Το θέμα ωστόσο παραμένει:
Η ιστορία αυτή είναι όντως κομμάτι της λαϊκής παράδοσης και των αλυτρωτικών αισθημάτων που σαφώς υπήρχαν από την εποχή της κατάλυσης του Βυζαντίου ή ανήκει στην σεβαστή παραγωγή λογοτεχνικών ανοησιών με αλυτρωτικό περιεχόμενο που γράφονται κατά παραγγελία για να στηρίξουν την πολιτική της Μεγάλης Ιδέας; Σίγουρα μοιάζει με συρραφή. Περισσότερα όταν υπάρχουν νέα στοιχεία.

Οι Κλίνγκονς είναι φυσικά οι... Αλβανοί. Ο λόγος είναι γιατί Αλβανοί και Κλίγκονς έχουν το ίδιο κούρεμα (ντάξ, οι Κλίνγκον έχουν λίγο διαφορετικό μουστάκι και επιπλέον μουσάκι, αλλά το πιάσατε το νόημα). Το χαρακτηριστικό κούρεμα που έφερε μεταξύ άλλων και ο Κωλοκοτρώνης με το βαθειά ξυρισμένο μέτωπο μέχρι πίσω από τα αυτιά, μακριά κόμμη και μουστάκι είναι αλβανικό. Την εποχή εκείνη οι Αλβανοί θεωρούνταν εξαιρετικοί μαχητές, και είχαν προηγουμένως χρησιμοποιηθεί εντατικά από την Γαληνοτάτη Δημοκρατία (Βεννετία) ως μισθοφόροι (stradiotti). Οι περισσότεροι επαγγελματίες πολεμιστές εκείνη την εποχή ήταν Αλβανοί ("αρβανίτες" λέγονταν οι ορθόδοξοι στο θρήσκευμα, "τουρκαλβανοί" οι μουσουλμάνοι).

Είναι γεγονός ότι η κόντρα του Ιμπραήμ με τον Κωλοκοτρώνη (που μαθαίνω τελευταία ότι γράφεται και Κολοκοτρώνης για να μην θίγονται τα χρηστά ήθη) είχε φτάσει σε σημείο να γίνεται και επικοινωνιακός πόλεμος: Ο Ιμπραήμ διαμαρτυρήθηκε ότι ο Κωλοκοτρώνης ήταν κότα γιατί ποτέ δεν στεκόταν να δώσει μάχη αλλά έκανε ανταρτοπόλεμο και ο ο Κωλοκτρώνης απάντησε ότι είναι επειδή ο στρατός του αιγύπτιου είναι πολυπληθέστερος και θα ήταν χαζομάρα, όχι ανδρεία να πολεμήσει μαζί του κατά μέτωπο. Του πρότεινε λοιπόν αν θέλει να πάρει 100 δικούς του ο καθένας να δώσουν μάχη. Νταξ...
Κατά τα άλλα όλα εκείνα τα χρόνια ο λαός της Πελοποννήσου υπέφερε τα πάνδεινα. Μόλις πριν εισβάλει ο Ιμπραήμ είχε λεηλατηθεί ο τόπος από τους ρουμελιώτες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, από την μια ο Ιμπραήμ απαιτούσε προσκήνημα, από την άλλη ο Κωλοκοτρώνης απαντούσε με φωτιά και τσεκούρι στους προσκηνημένους. Της τρελής γινόταν. Μετά ήρθαν οι ξένοι και μας σώσαν, από εκείνο το σώσιμο που αντί να πάρει κλήρο ο λαός και οι στρατιώτες, τα πήραν όλα οι κοτζαμπάσηδες και ιο πολιτικάντηδες.

Η πρόταση του Ανδρούτσου στον Κωλοκοτρώνη να σφάξουν τους πολιτικούς έγινε κατά την διάρκεια της Β εθνοσυνέλευσης στο Άστρος. Για τους λόγους, διαβάστε σχετικά. Συνοπτικά μπορεί να ειπωθεί ότι οι πολιτικοί της εποχής, Μαυροκορδάτος και Κωλέττης προωθούσαν το ξεπούλημα αντί πινακίου φακής όλων των εθνικών γαιών (δηλαδή όλης της γής που απελευθερώθηκε και αποσπάστηκε από την οθωμανική επικράτεια) σε αυτούς που είχαν φράγκα, δηλ τους κοτζαμπάσηδες, αντί να μοιράσουν τους κλήρους στον απλό κόσμο που είχε πολεμήσει και υποφέρει και φυσικά δεν είχε μία. Με τα ρέστα του ο κάθε κοτζαμπάσης μπορούσε να αγοράσει τον μισό κάμπο του Άργους. Μιλάμε για κανονικό πλιάτσικο. "Βουλευταί κι εκτελεσταί, πουληταί και αγορασταί" έλεγε ο πικραμένος λαός. Φυσικά για να γίνει αυτό έπρεπε να καθαιρεθεί ο Κωλοκοτρώνης και κάθε άλλος που υπήρχε κίνδυνος να πάρει το μέρος του λαού σε αυτήν την υπόθεση και εύλογα τα πράγματα φτάσαν στο αμήν. Όχι ότι οι στρατιωτικοί ήταν άγιοι, αλλά τέτοια λωποδυσία ήταν ασύλληπτη για τους ίδιους που τους συνέδεε και κάποιο αίσθημα συμπάθειας και αλληλεγγύης με τον λαό, κάτι που δεν συνέβαινε ούτε για πλάκα με τους πολιτικάντηδες ή τους κοτζαμπάσηδες που στην αρχή σύρθηκαν με το ζόρι στην επανάσταση από τον εξεγερμένο λαό. Για την ιστορία, τελικά ο Κωλοκοτρώνης τα μάσησε και τα έκανε πλακάκια με τους "δικούς" του κοτζαμπάσηδες, πήρε υποσχέσεις και εξασφάλισε και την κουμπαριά που λέγαμε. Μέχρι τότε ο Κωλοκοτρώνης ήταν ήρωας του λαού. Έπειτα, δεν ήταν ποτέ πια το ίδιο. 

Οι καρμπονάροι: Η Φιλική Εταιρία ήταν μια καρμπονάρικη επαναστατική οργάνωση και όχι κάποια μασωνική στοά όπως κάποιοι πιστεύουν. Συχνά η Φιλική Εταιρία αναφέρεται στους λόγους των αγωνιστών του 21 ως «οι καρμπονάροι» και «ο πρίγκιψ» (ο Υψηλάντης).

 Τέλος να αναφερθεί ότι στο επιλογικό κομμάτι της Αθανασίας στο κομικ κάνουν την εμφάνισή τους οι Μάνος Χατζιδάκις και Νίκος Γκάτσος, ο εμπνευστής της Μαύρης Φουστανέλας  Γιώργος Τσακιρέλης (αυτός με το χαμόγελο), ο Δημιουργός του κόμικ Χρήστος Σταμπουλής, ο αλχημιστής-σχεδιαστής κόμικς  Κωστής Τζωρτζακάκης, ο κομίστας Τάσος Μαραγκός και ο Ιντιάνα Τζόουνς.

Και... πάμε!